Villebois - Grenoble

Beetje geïmproviseerd; zonder kaartje. Dat komt morgen.
Vrijdag 1 juni 2018
De dag waarop Imke jarig is. Normaal zijn we dan al op de berg en zingen we in de eetzaal met 500 mensen “lang zal ze leven”. Nu deden we het met z’n zevenen vanuit Villebois, het dorp van waaruit wij vanochtend vertrokken richting Grenoble.
In no time waren we het dorp uit. Frankrijk is gewoon een groot land met veel natuur waar zo links en rechts een paar grote steden neergelegd zijn en waar voor de rest om de 5 tot 10 kilometer een gehucht gesticht is. Waarom welke gehuchten waar gesticht zijn weten we niet maar er zal zeer waarschijnlijk vast ooit een reden zijn geweest om ergens een eerste boerderij te bouwen.
In het deel waar wij vandaag gefietst hebben liep al weer geen ene meter vlak. Sterker nog, we hebben vandaag 1.317 hoogtemeters achter de rug, onder de trappers of achter de banden.

Het eerste deel van ons fietspad liep door de velden en weidelandschappen met aan beide zijden van de weg een lint van aan-elkaar-geregen veldboeketten. Prachtige geuren en kleuren bloemen met o.a. korenbloemen, klaprozen, margrietachtigen en talloze andere soorten waarvan we de namen zo niet paraat hebben.
Vandaag slechtvalken zien jagen. En een boze kraai die weer jaagde op de slechtvalk. Dat blijven mooie spectakels. Terwijl wij dan zo pedalerend over de Franse fietspaden glijden komen allerlei gedachten op. Soms naar aanleiding van dingen die we ervaren.
Zo zingt Maarten Peters over “dansende pedalen” terwijl wij geconfronteerd worden met dansende insecten. Op zich niet zo’n ramp, maar ze dansten op oog en mondhoogte. Het was regelmatig vliegjes tuffen.
Samengavat was onze tocht vandaag zwaar. Zie het aantal hoogtemeters. Er zaten klimmetjes in van wel 18%. En ja, u leest het goed, er staat meervoud!
Wat vandaag zeker een rol speelde was het weer. We stonden op onder een strak blauwe lucht en die is vandaag ook niet weggeweest. De temperatuur liep op tot zeker een graadje of 27.
En dan zie je ineens in de verte en vanuit de hoogte de skyline van Grenoble. Voor je gevoel niet zo heel ver meer, maar toch nog een kilometertje of 20. De laatste 5 kilometer gaan dwars door de stad en dat is een rare gewaarwording wanneer je eigenlijk dagenlang alleen maar gras en bomen hebt gezien. Plots moet je rekening houden met stadse mensen in stadse voertuigen. En dan ook nog in Frankrijk, waar verkeersregels vaak op een andere manier worden uitgelegd en geïnterpreteerd.
Het hotel is prima. Mooie kamers, maar geen onderkomen voor onze fietsen. Dus die dingen mee naar de kamer. We waren vandaag pas om 18.30 uur binnen. Dus………pizzaatje laten bezorgen en in de lounge van het hotel opgegeten. Allemaal zijn we in de ban van morgen; onze laatste rit vanuit Grenoble naar Alpe d’Huez. De afstand valt mee, zo’n 70 km. Maar ook morgen weer een groot aantal hoogtemeters. De benen zijn behoorlijk volgelopen, maar ieder van ons gaat het redden morgen. We kijken uit naar de aankomst in het dorp, zo tussen 17.00 uur en 17.30 uur en we hopen dat het eerste biertje bij “De Indiaan” dan koud staat.
Nu eerst lekker slapen en bijtanken voor de finale van morgen.
Morgen meer.