Cult - Pont-de-Poitte

We waren jullie nog iets verschuldigd. 
Woensdag 30 mei 2018
Het viel niet mee om afscheid te nemen van ons kasteelachtige overnachtingsplek. Het hoofdgebouw bleek ergens in 1816 te zijn gebouwd. De eigenaar heeft in de afgelopen jaren met eigen handen verbouwingen uitgevoerd waarbij op vele plaatsen de antieke elementen intact zijn gehouden. Het kwaliteitsniveau was hoog. Evenals zijn prijzen……..LOL. De dames van de soignering, Ellen en Ans, moesten de hele dag op het kasteel wachten op berichten over de reparatie van de auto. Zij hebben zich in baronessenstijl laten verzorgen door de patron; en terecht.

Ondertussen waren wij weer op weg met de fiets. Twan Pelleboer voorziet ons iedere dag van het weerbericht en is niet te beroerd om dat onderweg ook te doen.
Het advies was regenkleding. Vanaf een uur of drie zou het gaan regenen. 
Helaas geen home-made-lunch vandaag dus onderweg uitkijken naar een geschikt etablissement.
20 km voor de eindstreep legden we aan bij een lokaal café met keuken. Voor een omelet voor 5 personen is zeker een heel rekje eieren gebruikt. De uitbaatster heeft vast aangevoeld dat wij dienden aan te sterken daar. Want, het was een zware rit vandaag. Via een schier eindeloos lijkende klim, toch 600 stijgmeters in de benen.
Vroeger moeten leren dat de Jura een middelgebergte was. Vandaag geconstateerd dat het dat nog steeds is. Eigenlijk zijn we daar wel blij om want veel dingen groeien naarmate ze ouder worden. Stel je voor, in 50 jaar tijd doorgegroeid naar hooggebergte. Niet aan denken.
Vermeld mag nogmaals worden dat Dick uitstekend werk heeft gedaan in de voorbereidingstijd door alle routes minutieus in GPX-files te plaatsen. Soms moeten we in de praktijk toch goed opletten want niet alle files beschikken over het juiste aantal punten. Daar kan Dick niks aan doen. Aan wie het wel ligt is vandaag helaas niet duidelijk geworden. Minpuntje, LOL!
Vandaag speciaal gelet op dieren. Wederom meerdere roofvogels op ons pad gezien en wat ons bij het plassen langs de weg opviel was de rust en het geluid van zingende vogels; en dat in willekeurige volgorde. Wat is Nederland dan toch een vogelgeluidarmland geworden. 
En ja hoor, om een uur of drie begon het te regenen. Eerst wat druppels en wij dachten dat we redelijk droog zouden kunnen doorrijden. Dat bleek ijdele hoop. We zijn moeten stoppen omdat de schuiven echt opengingen. Onder een afdak van de lokale brandweerkazerne hebben we zeker een dik half uur staan wachten. Volgens onze eigen weerdeskundige zou het anderhalf uur droog blijven daarna en wij dus als een speer naar onze eindbestemming. Bij het eerste biertje op het terras ging het nog goed, bij het tweede moesten we het redden van de verdrinkingsdood want binnen een minuut hoosde het.
Om een uur of half 9 kwamen de dames met onze tassen. De auto van Lodewijk was wel gemaakt maar de garage was al dicht. Fransen en meedenken……………hopeloos.
Morgen zijn we vast weer compleet. Dus morgen weer meer.